tag:blogger.com,1999:blog-5129605905454276462012-02-16T05:51:14.130-08:00उज्ज्वला केळकरhttp://www.blogger.com/profile/14458238548106384172noreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-512960590545427646.post-81211761239948812992009-08-10T04:55:00.001-07:002009-08-10T04:55:32.568-07:00<p>----------------------------------------------------------------------------- पुलावरुन धडधड करत राजधानी एक्सप्रेस निघून गेली. रोजच्या प्रमाणेच आजही भिकू जागा झाला. तो पळत पळत गल्लीत असलेल्या सार्वजनिक नळावर गेला. हात, पाय, तोंड धुतलं. बायको मुलं अजून झोपलेली होती. त्याने समोरच्या हॉटेलातून चहा आणि गरमागरम भजी आणली आणि चहा बरोबर तो भजी खाऊ लागला. भज्यांचा खमंग वास बायको मुलांच्या नाकात शिरला, तशी ती उठली. बायको बघत राहिली. मुलांनी हात, तोंड न धुताच कागदातून भजी ओढून खायला सुरवात केली होती. भजी संपली अन भिकूचं लक्ष कागदाच्या तुकड्याकडे गेलं. 'अरे हा तर आपलाच फोटो..' भिकूच्या तोंडून अभावितपणे बाहेर पडलं. फोटोत तो आपल्या बायको- मुलांबरोबर बसला होता. शेजारी फाटक्या गोधडया, चिंध्यांची गाठोडी ठेवलेली होती. साडीच्या चिंध्या पांघरलेल्या बायकोचा फाटका पदर डोक्यावर होता. मुलं माकडाप्रमाणे दात विचकत होती. भटक्या जिवनाचा तो वास्तव फोटो होता. भिकूने तो फोटो सगळ्यांना दाखवला. फोटोखाली लिहिलं होतं, 'पुलाखालचं घर' . प्रथम पुरस्कार ५००० रु. अजय शर्मा- मुंबई. आता त्याला आठवलं. काही दिवसापूर्वी एक फोटोग्राफर तिथे आला होता. त्या सगळ्यांना निट न्याहळून बघितल्यावर , त्यांचा फोटो काढण्याची ईच्छा त्याने प्रदर्शीत केली. मुलं तर एकदम खुश झाली. त्याने सांगितल्या तशा पोझेस त्यांनी दिल्या. जाण्यापूर्वी फोटोग्राफरने भिकूच्या हातावर ५० रु. ठेवले. त्या दिवशी सगले आनंदात होते. त्या दिवशी सगळ्यांनी भज्यांबरोबर जिलबीही खाल्ली. भिकू आता विचार करु लागला, ५००० रु। म्हणजे किती वेळा ५० रु? ----------------------------------------------------------------</p><p> लेखिका - सौ उज्ज्वला केळकर, सांगली</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/512960590545427646-8121176123994881299?l=ujjwalakelkar3.blogspot.com' alt='' /></div>उज्ज्वला केळकरhttp://www.blogger.com/profile/14458238548106384172noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-512960590545427646.post-73814926395484406192009-08-10T04:53:00.000-07:002009-08-10T04:54:18.839-07:00राष्ट्रपतीभवनातून एक वटहुकूम जारी करण्यात आला. या वटहुकूमाद्वारे सर्व लोकप्रतिनिधी आणि शासकीय कर्मचारी यांना भ्रष्टाचार प्रतिबंधक लस टोचून घेणे, अनिवार्य करण्यात आले. वर्तमानपत्रातून आवेदन दिलं गेलं. निविदा मागवण्यात आल्या. कमी किमतीच्या निविदेवर शिक्का मोर्तब करण्यात आलं. त्यांना ऑर्डर देण्यात आली.लसीचे शिशे आले. डॉक्टर आले. या सगळ्या गोष्टी इतक्या झटपट घडल्या , की प्रथम कुणाला काही कळंलच नाही. शासकीय अखत्यारीतील कदाचित ही पहिलीच गोष्ट असेल, इतकी झटपट घडलेली ! पण हे जेंव्हा लक्षात आलं तेंव्हा, मंत्री-संत्री , सचीव -अधिकारी , चपरासी- कार्यकर्ते -अनुयायी, पैसे खाणारे -पैसे देणारे स्सरेच हादरुन गेले. सुन्न झाले. ' हं ! आता मंत्री होण्यात काय फायदा ? ' मंत्री फुसफुसले. ' आता काय फायदा सचिव होण्याचा ? ' सचिव म्हणाले. ' आता काय फायदा लाळ घोटण्याचा? ' कार्यकर्ते उद्गारले. ' आता काय फायदा शिपाई होण्यात ? ' शिपाई पुटपुटले. इतक्यात डॉक्टर नॅपकिनने हात पुसत बाहेर आले. ' असे चेहरे पाडून का बसला आहात मंडळी ? ' त्यांनी विचारले. ' आपली करणी ...' माझी करणी ? कसली ? ' असं वेड पांघरुन पेडगावला जाऊ नका डॉक्टर.... ही ही भ्रष्टाचारविरोधी लस ... आत्ता टोचली ती..' ' ओह ... तिचं टेन्शन घेऊ नका तुम्ही ... त्या लसीचा फारसा परिणाम होणार नाही !' ' ते कसं ? ' ' त्या लसीत भेसळ केलेली आहे. कमी कोटेशन देऊन निविदा भरली होती ना ! ' 'असं पण का? ' ' दुहेरी फायदा ... कमी कोटेशनमुळे निविदा मंजूर झाली आणि आता आपण मंडळी माझ्या इमानदारीचा काही विचार करालच ना ? '<br />--------------------------------------------------------------------------------------------- लेखिका - सौ उज्ज्वला केळकर, सांगली<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/512960590545427646-7381492639548440619?l=ujjwalakelkar3.blogspot.com' alt='' /></div>उज्ज्वला केळकरhttp://www.blogger.com/profile/14458238548106384172noreply@blogger.com0